കൊങ്കണിയുടെ ശബ്ദം മാഞ്ഞുപോകാതെ എൻ. പുരുഷോത്തമ മല്യയുടെ ജീവിതവും ഭാഷാസമർപ്പണവും.

കൊങ്കണിയുടെ ശബ്ദം മാഞ്ഞുപോകാതെ

എൻ. പുരുഷോത്തമ മല്യയുടെ ജീവിതവും ഭാഷാസമർപ്പണവും. 

കൊങ്കണി ഭാഷയും എൻ പുരുഷോത്തമ മല്യയും തമ്മിൽ അഭേദ്യമായ ബന്ധമാണുള്ളത്. കൊങ്കണിയുടെ ശബ്ദം മാഞ്ഞു പോകാതെ നിലനിർത്തുവാൻ വേണ്ടി പ്രവർത്തിച്ച ഭാഷാ സ്നേഹിയാണ് പുരുഷോത്തമമല്യ. എൻ പുരുഷോത്തമ മല്യയുടെ ജീവിതവും ഭാഷാ സമർപ്പണവും നമുക്കെല്ലാം മാതൃകയാകേണ്ടതാണ് ഒരു ഭാഷയെ സ്നേഹിക്കുക എന്നത് അതിൽ സംസാരിക്കുക മാത്രമല്ല ആ ഭാഷയുടെ ഓർമ്മകളെയും ചരിത്രത്തെയും സാഹിത്യയും മനുഷ്യരെയും കുറിച്ചുള്ള പഠനം തന്നെയാണത് 

ഒരു ഭാഷയ്ക്ക് സ്വന്തം ശബ്ദം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കാൻ ജീവിതം മുഴുവൻ പ്രവർത്തിച്ച ഒരാളുടെ ജീവിതത്തെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ അതിന്റെ അർത്ഥം കൂടുതൽ വ്യക്തമാകും. കൊങ്കണി ഭാഷയ്ക്കും കേരളത്തിലെ കൊങ്കിണി സമൂഹത്തിനും അത്തരമൊരു ജീവിതമായിരുന്നു എൻ. പുരുഷോത്തമ മല്യയുടേത്. 2026 സെപ്റ്റംബർ 11-ന് 97-ാം വയസ്സിൽ അദ്ദേഹം വിടവാങ്ങിയപ്പോൾ കൊച്ചിക്ക് നഷ്ടമായത് ഒരു എഴുത്തുകാരനെ മാത്രമല്ല; ഒരു ഭാഷയുടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ചരിത്രത്തെയാണ്. വിദ്യാഭ്യാസ പ്രവർത്തകൻ, എഴുത്തുകാരൻ, ഗവേഷകൻ, വിവർത്തകൻ, സംഘാടകൻ, ഭാഷാ പ്രവർത്തകൻ എന്നീ നിലകളിൽ ദീർഘകാലം പ്രവർത്തിച്ച മല്യയുടെ ജീവിതം കൊങ്കണി ഭാഷയോടുള്ള ആത്മാർത്ഥമായ പ്രതിബദ്ധതയുടെ ചരിത്രമാണ്.

1929 മേയ് 7-ന് മട്ടാഞ്ചേരിയിൽ ജനിച്ച മല്യ കൊച്ചിയുടെ ബഹുഭാഷാ-ബഹുസാംസ്കാരിക അന്തരീക്ഷത്തിലാണ് വളർന്നത്. കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ഭൂപടത്തിൽ കൊങ്കണിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥാനത്തെ അദ്ദേഹം ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ മാത്രം പൈതൃകമായി കണ്ടില്ല. കേരളത്തിന്റെ തന്നെ ബഹുസ്വര സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് അദ്ദേഹം കൊങ്കണിയെ സമീപിച്ചത്.

കൊങ്കണിയുടെ കേരളബന്ധം പുതിയൊരു സംഭവമല്ല. നൂറ്റാണ്ടുകളായി വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലായി കൊങ്കിണി സംസാരിക്കുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങൾ കേരളത്തിലെത്തുകയും കൊച്ചിയിലും മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിലും തങ്ങളുടെ ഭാഷയും സംസ്കാരവും ജീവിതരീതികളും സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഒരു ഭാഷയ്ക്ക് ജനങ്ങളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നതിന് അപ്പുറം സാഹിത്യപരവും സ്ഥാപനപരവുമായ അടിത്തറ ആവശ്യമാണ്. അതായിരുന്നു മല്യയുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ പ്രധാന മേഖല.

ഭാഷയെ സ്ഥാപനമാക്കിയ ഇടപെടൽ

1966-ൽ മട്ടാഞ്ചേരിയിൽ കൊങ്കണി ഭാഷാ പ്രചാരസഭ സ്ഥാപിക്കുന്നതിൽ പുരുഷോത്തമ മല്യ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചു. ഗോവയ്ക്ക് പുറത്തുള്ള കൊങ്കിണി ഭാഷയുടെ പ്രചാരണത്തിനായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ആദ്യകാല പ്രധാന കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു ഇത്. മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടിലേറെക്കാലം അദ്ദേഹം അതിന്റെ സെക്രട്ടറിയായും പ്രവർത്തിച്ചു.

ഒരു ഭാഷയുടെ സംരക്ഷണം വ്യക്തികളുടെ ഓർമ്മകളിൽ മാത്രം ആശ്രയിക്കരുതെന്ന് മല്യ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. സംഘടനകൾ വേണം, പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ വേണം, പഠനവും ഗവേഷണവും വേണം, പുതുതലമുറയെ ഭാഷയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കണം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഷാപ്രവർത്തനം ഒരു എഴുത്തുകാരന്റെ സ്വകാര്യ സാഹിത്യപ്രവർത്തനത്തിൽ ഒതുങ്ങിയില്ല.

കൊങ്കണിയുടെ സാഹിത്യപരമായ വളർച്ചയ്ക്കും അദ്ദേഹം വലിയ സംഭാവന നൽകി. കവിതയിലും ഗദ്യത്തിലും ഗവേഷണത്തിലും വിവർത്തനത്തിലും അദ്ദേഹം സജീവമായി ഇടപെട്ടു. കൊങ്കണി സാഹിത്യത്തിലെ ശതക രൂപത്തെ അദ്ദേഹം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ആ രൂപത്തിൽ കൃതികൾ രചിക്കുകയും ചെയ്തു.

തിരുക്കുറളിലൂടെ ഭാഷയുടെ അതിരുകൾ കടന്നപ്പോൾ

പുരുഷോത്തമ മല്യയുടെ സാഹിത്യജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നാണ് തമിഴ് മഹാകവി തിരുവള്ളുവരുടെ തിരുക്കുറൾ കൊങ്കണിയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തത്.

1987-ൽ തിരുവനന്തപുരത്ത് കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി സംഘടിപ്പിച്ച വിവർത്തക ശിൽപ്പശാലയിൽ കൊങ്കണിയുടെ പ്രതിനിധിയായി പങ്കെടുത്ത മല്യയോട് തിരുക്കുറൾ കൊങ്കണിയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യാൻ നിർദ്ദേശിക്കപ്പെട്ടതായി രേഖകളുണ്ട്. തുടർന്ന് ഒന്നര പതിറ്റാണ്ടോളം നീണ്ട പരിശ്രമത്തിനൊടുവിൽ 1330 കുറളുകളും അദ്ദേഹം കൊങ്കിണിയിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്തു. 2002-ൽ കൊങ്കണി ഭാഷാ പ്രചാരസഭ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ കൃതി കൊങ്കിണി ഭാഷയിലെ സമ്പൂർണ്ണ തിരുക്കുറൾ വിവർത്തനമായി മാറി.

ഇത് ഒരു വിവർത്തനപ്രവർത്തനം മാത്രമായിരുന്നില്ല. രണ്ട് ദ്രാവിഡ ഭാഷാ പാരമ്പര്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ഒരു സാഹിത്യസംഭാഷണമായിരുന്നു അത്. തമിഴിന്റെ നൈതിക-ദാർശനിക ലോകത്തെ കൊങ്കിണിയുടെ ഭാഷാസൗന്ദര്യത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു.

ഈ വിവർത്തനത്തിന് 2008-ൽ കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമിയുടെ വിവർത്തന പുരസ്കാരം ലഭിച്ചതോടെ മല്യയുടെ പ്രവർത്തനം ദേശീയതലത്തിലും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു.

കൊങ്കിണി ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഷ മാത്രമല്ല പുരുഷോത്തമ മല്യയുടെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന വശം കൊങ്കണിയെ ഒരു പ്രത്യേക സമുദായത്തിന്റെ ഭാഷയായി മാത്രം കാണാതിരുന്നതാണ്. ഇന്ത്യയിലെ പല പ്രദേശങ്ങളിലായി വ്യത്യസ്ത സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളും മതസമൂഹങ്ങളും കൊങ്കണിയെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഗോവ, കർണാടക, കേരളം, മഹാരാഷ്ട്ര തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ വ്യത്യസ്ത ലിപികളും പ്രാദേശിക പ്രയോഗങ്ങളും സാഹിത്യപാരമ്പര്യങ്ങളും രൂപപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

അതിനാൽ കൊങ്കണിയുടെ ചരിത്രം ഒരൊറ്റ പ്രദേശത്തിന്റെയോ ഒരൊറ്റ സമൂഹത്തിന്റെയോ ചരിത്രമല്ല. കുടിയേറ്റങ്ങളുടെ ചരിത്രവും വ്യാപാരബന്ധങ്ങളുടെ ചരിത്രവും സാംസ്കാരിക ഇടപെടലുകളുടെ ചരിത്രവും കൂടിയാണ് അത്.

കേരളത്തിലെ കൊങ്കണി സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഷാപരമായ നിലനിൽപ്പിനുവേണ്ടിയുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങളിലും മല്യ സജീവമായിരുന്നു. ഭാഷാ ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെ അവകാശങ്ങൾക്കും കൊങ്കിണിയുടെ അംഗീകാരത്തിനുമായി അദ്ദേഹം നടത്തിയ ഇടപെടലുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാമൂഹിക പ്രവർത്തനത്തിന്റെ പ്രധാന ഭാഗമായിരുന്നു.

കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലേക്കുള്ള കൊങ്കണി വാതിൽ കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രവുമായി കൊങ്കിണി സമൂഹത്തിനുണ്ടായിരുന്ന ബന്ധം തെളിയിക്കുന്നതിനായി മല്യ നടത്തിയ ഗവേഷണവും പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. പ്രശസ്തമായ ഹോർതുസ് മലബാറിക്കസ് എന്ന സസ്യശാസ്ത്രഗ്രന്ഥത്തിന്റെ രൂപീകരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കൊങ്കിണി പണ്ഡിതരുടെ പങ്കിനെ അദ്ദേഹം പഠനവിധേയമാക്കി. രംഗഭട്ട്, വിനായക പണ്ഡിറ്റ് അപ്പു ഭട്ട് എന്നീ ഗൗഡ സാരസ്വത ർ  ആയിരുന്നു  ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ രചനയിൽ പങ്ക് വഹിച്ചവർ.  കേരളത്തിന്റെ ബൗദ്ധികചരിത്രത്തിൽ വേണ്ടത്ര ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോയ ഒരു അധ്യായത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹം ഗവേഷകരുടെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു.

ഇതിലൂടെ മല്യ ചെയ്തത് കൊങ്കണിയുടെ മഹത്വം മാത്രം പറയുകയായിരുന്നില്ല. കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ കൂടുതൽ സമഗ്രമായി വായിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവച്ചു.

ചരിത്രം ഒരൊറ്റ ഭാഷയുടെയോ സമൂഹത്തിന്റെയോ സംഭാവനകൊണ്ട് നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്നതല്ല. പല ഭാഷകളും പല സമൂഹങ്ങളും പല അറിവുപാരമ്പര്യങ്ങളും ചേർന്നാണ് ഒരു പ്രദേശത്തിന്റെ ചരിത്രം രൂപപ്പെടുന്നത്. ആ സത്യത്തിലേക്കുള്ള ഒരു പ്രധാന ചൂണ്ടുപലകയായിരുന്നു മല്യയുടെ ഗവേഷണപ്രവർത്തനം.

പുരസ്കാരങ്ങൾക്കപ്പുറത്തെ അംഗീകാരം

പുരുഷോത്തമ മല്യയ്ക്ക് ലഭിച്ച പുരസ്കാരങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായത് 2015-ൽ ഇന്ത്യാ ഗവൺമെന്റ് നൽകിയ പത്മശ്രീയാണ്. കൊങ്കിണി ഭാഷയുടെയും സാഹിത്യത്തിന്റെയും പ്രചാരണത്തിനും സംരക്ഷണത്തിനും നൽകിയ ദീർഘകാല സംഭാവനയ്ക്കുള്ള ദേശീയ അംഗീകാരമായിരുന്നു അത്.

ഗോവ കൊങ്കണി അക്കാദമിയുടെ മാധവ മഞ്ജുനാഥ് ഷൺഭഗ് കൊങ്കണി സേവാ അവാർഡും വിശ്വ കൊങ്കണി കേന്ദ്രത്തിന്റെ അംഗീകാരവും ഉൾപ്പെടെ വിവിധ ബഹുമതികളും അദ്ദേഹത്തെ തേടിയെത്തി.

എന്നാൽ ഒരു ഭാഷാപ്രവർത്തകന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പുരസ്കാരം പുരസ്കാരപ്പട്ടികയിലല്ല; അടുത്ത തലമുറ ആ ഭാഷ സംസാരിക്കുകയും വായിക്കുകയും എഴുതുകയും ചെയ്യുന്നതിലാണ്. കേരളത്തിന്റെ ബഹുസ്വരതയുടെ ഒരു പ്രതീകം മല്യയുടെ ജീവിതത്തെ കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹികചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ച് കാണാനാവില്ല. മലയാളം പ്രധാന ഭാഷയായ കേരളത്തിൽ കൊങ്കിണി പോലുള്ള ഭാഷകൾക്കും അവരുടെ സാംസ്കാരിക സാന്നിധ്യം നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞത് കേരളത്തിന്റെ ബഹുസ്വര സ്വഭാവത്തിന്റെ തെളിവാണ്. ഭാഷകൾ തമ്മിലുള്ള മത്സരം എന്നതിലുപരി ഭാഷകൾ തമ്മിലുള്ള സഹവർത്തിത്വമാണ് ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന്റെ ശക്തി.

കൊങ്കണി സംസാരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് മലയാളിയാകുന്നതിൽ കുറവില്ല; മലയാളം സംസാരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് കൊങ്കണിയുടെ സാന്നിധ്യം അംഗീകരിക്കുന്നതിലും കുറവില്ല. ഭാഷകൾ മതിലുകളാകുമ്പോൾ സമൂഹം ചുരുങ്ങുന്നു. ഭാഷകൾ പാലങ്ങളാകുമ്പോൾ സമൂഹം വളരുന്നു.

പുരുഷോത്തമ മല്യയുടെ ജീവിതം ഈ രണ്ടാമത്തെ വഴിയെയാണ് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്.

ഇനി ചോദ്യം: കൊങ്കണിയുടെ ഭാവി എന്ത്?

മല്യയുടെ വിയോഗത്തോടെ ഒരു അധ്യായം അവസാനിച്ചു. പക്ഷേ കൊങ്കണിയുടെ ചരിത്രം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. യഥാർത്ഥത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിര്യാണം ഒരു പുതിയ ഉത്തരവാദിത്വം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുകയാണ്. 

ഇന്നത്തെ തലമുറയിലെ കൊങ്കിണി സംസാരിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്ക് അവരുടെ ഭാഷയിൽ വായിക്കാൻ പുസ്തകങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ? 
പുതിയ എഴുത്തുകാർക്ക് പ്രസിദ്ധീകരണ വേദികളുണ്ടോ? 
കൊങ്കണിയുടെ വിവിധ ലിപിപാരമ്പര്യങ്ങളെ ഡിജിറ്റൽ കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ മതിയായ പ്രവർത്തനങ്ങളുണ്ടോ? 
പഴയ പുസ്തകങ്ങളും കൈയെഴുത്തുപ്രതികളും ശേഖരിച്ച് ഡിജിറ്റൈസ് ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ടോ?
സർവകലാശാലകളിൽ കൂടുതൽ ഗവേഷണം നടക്കുകയാണോ?

ഇവയാണ് ഇനി ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യങ്ങൾ.

ഒരു ഭാഷയെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് അതിന്റെ പഴയ മഹത്വം ആവർത്തിച്ച് പറയുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം സാധ്യമല്ല. പുതിയ തലമുറയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ആ ഭാഷയെ കൊണ്ടുവരണം. സ്കൂളിലും സർവകലാശാലയിലും ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തും സാഹിത്യത്തിലും മാധ്യമങ്ങളിലും ഭാഷയ്ക്ക് പുതിയ ഇടം സൃഷ്ടിക്കണം. പുരുഷോത്തമ മല്യയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠം ഇതാണ്. ഒരു മനുഷ്യനിൽ നിന്ന് ഒരു ഭാഷയിലേക്കുള്ള യാത്ര മല്യയെ ഓർക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുരസ്കാരങ്ങൾ മാത്രം ഓർക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തോട് ചെയ്യുന്ന നീതിയല്ല. കൊങ്കിണിക്കായി അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച സ്ഥാപനങ്ങളും രചിച്ച കൃതികളും നടത്തിയ ഗവേഷണങ്ങളും നടത്തിയ വിവർത്തനങ്ങളും ഭാഷാ അവകാശത്തിനായി നടത്തിയ ഇടപെടലുകളും ഒരുമിച്ച് കാണണം.

ഒരു ഭാഷയുടെ നിലനിൽപ്പിന് ഒരാളുടെ ജീവിതം മാത്രം മതിയാകില്ല. പക്ഷേ ഒരാളുടെ സമർപ്പണം ഒരു സമൂഹത്തെ ഉണർത്താൻ കഴിയും. മല്യയുടെ ജീവിതം അതിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്.

കൊച്ചിയുടെ ഇടുങ്ങിയ തെരുവുകളിൽ നിന്നും കൊങ്കിണി സാഹിത്യത്തിന്റെ വിശാലമായ ലോകത്തേക്കും അവിടെ നിന്ന് ദേശീയ അംഗീകാരത്തിന്റെ വേദികളിലേക്കും നീണ്ട അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാത്ര വ്യക്തിപരമായ വിജയകഥയല്ല. അത് ഒരു ഭാഷയുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ യാത്രയാണ്.

ഇന്ന് പുരുഷോത്തമ മല്യ ഇല്ല. എന്നാൽ അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ച ഭാഷയുണ്ട്. അദ്ദേഹം സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഓർമ്മകളുണ്ട്. അദ്ദേഹം വിവർത്തനം ചെയ്ത തിരുക്കുറളുണ്ട്. അദ്ദേഹം അന്വേഷിച്ച കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രമുണ്ട്. അദ്ദേഹം പടുത്തുയർത്തിയ ഭാഷാസംഘടനകളുടെ പാരമ്പര്യമുണ്ട്.

അതിനാൽ മല്യയുടെ വിയോഗത്തെ ഒരു അവസാനമായി കാണാനാവില്ല.

അത് ഒരു ചോദ്യം കൂടിയാണ്:

ഒരു ഭാഷയെ സ്നേഹിച്ച ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ആ ഭാഷയുടെ അടുത്ത തലമുറ എന്താണ് പഠിക്കുക?

ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം കൊങ്കണി സംസാരിക്കുന്നവരുടെ കൈകളിലാണ്. കേരളത്തിന്റെ ബഹുസ്വര സാംസ്കാരിക സമൂഹത്തിന്റെയും ഉത്തരവാദിത്വമാണ് അത്.

പുരുഷോത്തമ മല്യയുടെ ഓർമ്മയ്ക്ക് ഏറ്റവും ഉചിതമായ ആദരാഞ്ജലി അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരിൽ മറ്റൊരു സ്മാരകം പണിയുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ജീവിതം സമർപ്പിച്ച ഭാഷയെ കൂടുതൽ വായിക്കാനും എഴുതാനും പഠിക്കാനും ഗവേഷണം ചെയ്യാനും പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറാനുമുള്ള ശ്രമത്തിലാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം.

ഒരു മനുഷ്യൻ മാഞ്ഞുപോകാം.

ഒരു ഭാഷയുടെ ശബ്ദം മാഞ്ഞുപോകരുത്.

പുരുഷോത്തമ മല്യയുടെ ജീവിതം നമ്മോട് പറയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സത്യം അതാണ്.

വാര്‍ത്ത: രാജേഷ് മോഹൻ റാവു

 (ധർമ്മടം തലശ്ശേരി

 കേരള കൊങ്കണി പ്രവർത്തകസമിതി അംഗമാണ്, ഹയർസെക്കൻഡറി അധ്യാപകൻ)

 ഫോൺ: 98 95 496 435